Droomsoort in the pocket!

Mindanao Wattled BroadbillMindanao Wattled Broadbill (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 5000, 1/125)

21 februari

We hebben Maleisië achter ons gelaten en beginnen aan een 9-daagse trip door de Fillepijnen. Terwijl ik in het vliegtuig nog een keer door het boek heen bladerde viel het me op dat er bij 80% van de vogels staat dat ze erg algemeen waren, maar door het verdwijnen van de bossen steeds schaarser zijn geworden. En dit was een druk van 20 jaar geleden, dat belooft dus wat voor ons verblijf. Op het vliegveld van Davao op Mindanao stond een chauffeur ons al op te wachten en een uurtje later stonden we om 11:00 op onze eerste vogellokatie, waar we werden opgewacht door een trailgids. Dit was voornamelijk voor de veiligheid, aangezien het 3 maanden geleden nog niet eens mogelijk was om het gebied te betreden. De hoofdsoort van het gebied was de Whiskered Flowerpecker, een soort die alleen in dit gebied voorkomt. Gelukkig was één van de eerste vogels die we hier zagen het zeldzame flowerpeckertje. We zagen tijdens een korte middagsessie maar liefst 7 soorten flowerpeckers waarvan er 6 nieuw waren! Feedingflocks waar het metaaltikkende geluid van de Coleto boven uit klonk waren een genot om naar te kijken, vooral omdat bijna alles nieuw was, van Philippine Leafbird tot Philippine Pygmy Woodpecker. De lucht werd constant goed in de gaten gehouden voor eventuele rovers, wat een prachtig adulte Pinskers Hawk-eagle opleverde die vlak over ons heen vloog en op 50 meter in een boom lande. De lijst groeide in een rap tempo en bleef na de Mindanao Hornbill en Criptic Flycatcher steken op 32 nieuwe soorten.

ColetoColeto (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 2500, 1/800)

22 februari

Vanochtend werd ik toch wel een beetje gespannen wakker, aangezien we vandaag kans hadden op mijn meeste gewilde soort: Apenarend / Philippine Eagle. Nadat we toestemming hadden gevraagd aan één van de stamoudsten van het gebied kregen we toestemming om naar een uitkijkpunt op 800 meter te rijden waar we uitkeken over een nest van de vogel. Het nest was op het moment niet bezet, omdat ze maar eens in de 2 jaar broeden en dan 1 ei leggen. Bovendien duurt het maar liefst 6-7 jaar voor een vogel volwassen/ geslachtrijp is. Tel hier boven op dat er in een rap tempo leefgebied wordt weggekapt aangezien het echte bosrovers zijn die jagen op apen en hertjes. Er zijn op heel de Filipijnen nog maar minder dan 100 broedparen, dus de soort staat als vele andere zwaar onder druk. Normaal gesproken verlaten de jonge vogels het nest als ze 1,5 jaar oud zijn, maar bij het nest hangt nog een juveniel van iets ouder dan 2 jaar rond. Dit komt waarschijnlijk omdat de vader is neergeschoten na een conflict tussen de inwoners van de lokale stam. Een tourorganisatie raadde de stamoudste aan om meer geld te vragen voor het bezichtigen van de plek, omdat vogelaars dit toch wel zouden betalen. Door corruptie profiteerde er hier maar een paar man van en dit werd vergolden met het neerschieten van een van de ouderlijke vogels. Gelukkig probeert er sinds een paar weken een mannetje indruk te maken op het vrouwtje en is het nest binnenkort weer bezet.

Nadat we bij het nest, dat op zo’n 100 meter afstand te zien was, waren aangekomen kon het wachten beginnen. Bij elke beweging of geluid keken we vol verwachting op, maar het bleek telkens vals alarm. Na ongeveer 45 minuten wachten klonk de roep van een grote rover en alarmerende apen door het dal. Niet veel later zag Arjan de juveniele vogel in een boom zitten op zo’n 400 meter. Alle spanning viel als een blok van ons af en er kon weer worden gelachen en gejuicht. Onze droom was zojuist werkelijkheid geworden! Ongeveer een half uur later hoorde we in de verte weer de roep van een arend, maar we hadden de juveniele vogel, die zich verstopt had in het bladerdak, niet weg zien vliegen. Opeens zag ik vanuit mijn ooghoeken een enorme schaduw boven het bos opduiken en voor we het wisten hadden we een volwassen vrouw in de kijker! Wat een onwijze indrukwekkende vogels zijn het toch! Hierna bezochten we het research centre voor de Philippine Eagle waar we meer informatie en een rondleiding kregen. Hierna werden we bij een taxizone gedropt, waar we in een overvol busje werden gepropt voor een 5 uur durende rit naar Bislig.

Philippine EaglePhilippine Eagle (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 2500, 1/1250)

23 februari

Om 3:30 werden we bij ons hotel opgewacht door een lokale gids die ons meenam naar Picop, een gebied dat zwaar wordt bedreigd door houtkap. In heel de Filipijnen is houtkap illegaal, maar bij aankomst werden we van verschillende kanten toegzongen door brullende kettingzagen. Dit laat maar weer zien hoe corruptie het altijd wint. Overal in het bos waren al kaal gezaagde stukken te zien en alle grote bomen, erg belangrijk voor bijvoorbeeld Hornbills en Phillipine Eagle waren al verdwenen en nu werd er begonnen aan de kleinere. Sommige soorten zijn al uit het gebied verdwenen en vele zullen waarschijnlijk binnen 5 tot 10 jaar het zelfde lot te wachten staan als het zo doorgaat. Goede soorten in Picop zoals Little Slaty Flycatcher en Celestial Monarch die we alleen hebben gehoord gaan hard achteruit en zijn niet veel broedparen meer van. Helaas is er geen enkel stuk bos in dit land beschermd en zal het hoogstwaarschijnlijk allemaal gewoon verdwijnen. Een van de eerste vogels die we zagen was een Blue-backed Parrot, een soort die onze gids in 10 jaar niet meer had gezien en waarvan werd gedacht dat hij al niet meer in het bos voorkwam. In een fruitboom zaten verschillende soorten Fruitdove’s en er scheerde Philippine Needletails over ons heen. Op een van de weinige trails die nog door het gebied lopen zat een Red-bellied Pitta vlak langs het pad zat te roepen, maar liet zich ook weer eens niet zien. Op een andere trail flushte we per ongeluk een Azure-breasted Pitta van zijn nest en tegelijkertijd een Philippine Frogmouth uit de zelfde palm. De dag werd afgesloten op de Picop airstrip waar een moerasje aan grenst waar weer flink wat soorten werden binnengeharkt zoals Cinnamon Bittern, Blue-breasted Quail en Philippine Duck. In de schemer werd de dag afgesloten met verschillende Eastern Grass-owls die laag over de rijstvelden vlogen.

Philippine TrogonPhilippine Trogon (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 2500, 1/50)

Azure-breasted PittaAzure-breasted Pitta (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 1600, 1/25)

Philippine FrogmouthPhilippine Frogmouth (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 4000, 1/250)

24 februari

Vandaag sloten we ons aan bij een birdingtour van Birdtour Asia met Pete Simpson die alles tot in de laatste details voor ons had georganiseerd op Mindanao. De uilen hadden er in de vroege ochtend helaas geen zin in, waarschijnlijk vanwege de volle maan. Bij de eerste stop hadden we een mooie Naked-faced Spiderhunter en konden we de groep helpen aan een aantal nieuwe soorten. Op het begin van een leuke trail hadden we een paar feedingflocks, maar een van de hoogtepunten waren een paar gave Rufous Hornbills die zich prachtig lieten zien. Een stuk verderop was een van de volgende hoogtepunten: een Mindanao Wattled Broadbill met nestmateriaal in zijn snavel. Binnen 5 minuten stonden we allemaal 100 meter verderop in ons ondergoed om de mieren van ons af te slaan die ons onder vuur hadden genomen. Aan het eind van de trail hoorde we na lang zoeken dan eindelijk de zang van de bedreigde Celestial Monarch die zich uiteindelijk niet heeft laten zien. Een klein plasje dat grenst aan de bossen van Picop sloten we het vogelen op Mindanao af met een steakout voor de Silvery Kingfisher die ons al netjes zat op te wachten op een overhangende tak.

Philippine NeedletailPhilippine Needletail (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 4000, 1/8000)

Silvery KingfisherSouthern Silvery Kingfisher (Canon 7d mk2, Canon 100-400 mk2 – ISO 2500, 1/125)

Back To Top